… ik zou zelfs zeggen pitten. Meervoud dus, voor mijn dochter. Die weet wat ze wil en hoe ze het aan boord moet leggen. Of misschien ook gewoon doodmoe is en tanden krijgt. Of een groeisprong. Of gewoon een beetje last heeft van het leven

In ieder geval, het in slaap wiegen is geëvolueerd naar een machtstrijd over al dan niet slapen.
Het is toch zeer moeilijk om uit te maken of ze echt ongelukkig of bang is, pijn heeft of echt niet kan slapen of dat ze er gewoon mee aan het spelen is. Het lijkt soms een beetje op de krampjes van vroeger, misschien zijn het toch pijnscheuten in de tanden?
Na tien minuten wenen is ze soms helemaal buiten haar zinnen en duurt het langer dan tien minuten voor het snikken en wenen ophoudt, zelfs als ze op de arm zit. En ik durf haar echt niet langer dan een kwartier aan een stuk laten wenen… En het is ook heel erg met periodes, het lastig zijn gaat weer weg na een tijdje, zonder reden. Maar het ze heeft er opvallend meer last van thuis.
Toch hou ik ongeloofelijk veel van haar, als ze na heel heel lang jengelen en huilen snikkend op mijn borst ligt en uiteindelijk toch weer rustig wordt en daarna uiteindelijk begint te kraaien van blijdschap.
Hoop dat het snel overgaat.