Mijn grootste bron van stress voor dit ogenblik is de opvang van Nora. Nora is nu vier maanden in de crèche en van haar twee oorspronkelijke verzorgsters, is er niemand meer over. Terwijl één van die meisjes echt wel goed was. De twee nieuwe verzorgsters zijn ook wel ok, maar toch… Fijn is anders. Soms zijn er ook verdacht veel kinderen.
Nora is er wel gelukkig, dat denken we alvast. Ze weent niet wanneer haar daar achterlaten (ook al zit ze nu in een verlaat-me-niet-fase) en zoals gezegd, de verzorgsters zijn dik in orde. Stijn vind ik dat ik me veel te veel zorgen maak en dat Nora perfect goed verzorgd wordt. En dat is maar goed ook, want een andere oplossing zoeken is niet echt een optie.
In Gent zijn er overal ellenlange wachtlijsten voor de crèche, dat kan je zowat op iedere blog van een jonge moeder of vader uit Gent lezen. Het staat in de gazetten en de Rudy vertelt het zelf ook.
Dat Caroline Gennez daar maar eens een opiniestuk over schrijft, net als over de wachtlijsten voor ziekenhuizen en het gebrek aan psychologische bijstand voor jongeren. Misschien toch net iets relevanter dan het opinistiek over Urbanus deze morgen in  De Standaard.

Begrijp me niet verkeerd. Ik volg haar in wat ze schrijft over meritocratie en the American Dream en vooral in wat ze schrijft over de voordelen van een solidair systeem, die zoveel meer opwegen van de nadelen. (Dat is soms moeilijk om uit te leggen, maar ik ben ervan overtuigd dat veel meer mensen het welvaartsvast maken van de uitkeringen echt nodig hebben, dan dat er profiteurs zijn die het systeem misbruiken.)
Het opiniestuk is, zoals mijn man zegt, teveel met het vingertje’. Regeren is niet makkelijk en we hebben het hier in België/Vlaanderen eigenlijk zeer goed, maar ik denk dat het tijd is dat de sosjes terug op de barricaden komen en met vuur onderstrepen wat er echt misgaat en moet veranderen.
Ik miste het ook bij Freya Van Den Bossche bij Phara. Waarom vertelt ze niet over wat zij zou doen als ze in de regering zou zitten en welke prioriteiten zij mist in het huidige beleid. Het lag natuurlijk ook aan de vragen van de interviewers, een beetje teveel Dag Allemaal, maar toch ….
Slogans zijn misschien goedkoop,  gemakkelijk en ontoereikend in een complexe maatschappij, toch heb ik het gevoel dat politici in het algemeen terug naar de essentie moeten. Zorg verdorie voor voldoende kwaliteitsvolle opvang voor hulpbehoefenden allerhande,  zorg ervoor dat mensen met kanker niet in de financiële problemen komen en laat mensen die het kunnen er meer voor betalen ! Ik ben geen sos - echt niet, teveel blauw achter mijn oren – , maar ik word altijd een beetje kwaad als ik met onrechtvaardige dingen geconfronteerd word.

Ik ben de overvolle kleuterklassen vergeten… En dat terwijl ik echt denk dat Frankske wreed goed bezig is.