is verslavend.
Via  via  kom je allerlei zeer grappige, ontroerende en triestige  verhalen tegen.
En je wordt deelgenoot van het leven van iemand die je niet kent.
Toch een beetje vreemd. Je voelt je toch een beetje een voyeur.

En dat is er de omgekeerde gène. Over je eigen privè kan je dan wel vanalles op het net gooien, maar hoe ver kan je gaan in het beschrijven van je belevenissen als je daardoor ook iets over het privè-leven van vrienden en kennissen te grabbel gooit. En zo staat op je een blog natuurlijk nooit echt over waar je mee bezig bent.

Een zetel aan het herbekleden (later foto’s – er zat een enorm gat in de bekleding en hij is te leuk om in te liggen dus wil ik hem niet wegdoen), een dekentje aan het breien voor Hermien en binnenkort wil ik een poging doen om zelf een rok te naaien met de naaimachine die ik van mijn meme geërf heb. In gouden stof !!! Asortie met Nora!
Allemaal totaal niet volgens de regels want daar ben ik te lui voor en ook een beetje te dom.

De zetel doe ik als volgt. De kapotte bekleding eraf geknipt, nieuwe mousse tussengevoegd en stof erover gedrapeerd. Stof is niet perfect erop, je zal naden zien enzo. Maar helemaal volgens de regels dat kan ik niet en een nieuwe zetel is met een kotsy-monster (dat daarnet trouwens toen ze naast mij zat al een deel van de nieuwe bekleding zegende met half verteerde spinaziepatatjes) geen optie.  Later foto’s van vorige fasen (staan op camera van werk).

 Breien lukt iets beter! Al een sjaal voor Anniek, een collega, gemaakt; verschillende voor mezelf, enkele truien (niet echt geslaagd) en een handtasje.

Mijn mama is zeer handig, ik heb het maar een beetje geërfd. Mijn dochter houdt ook erg van stofjes, draadjes en litsekes !